O poema comeza co verbo "queremos" en primeira persoa que se mantén en todo o poema fronte a segunda persoa "ti" referida o mestre Mateo. Os tres primeiros versos fan referencia ós croques na catedral de Santiago, que foi feita, en parte, por o mestre Mateo.

Nos tres seguintes versos hai unha reiteración ou repetición da palabra "medo", que fai referencia a nosoutros os galegos.

A partir do verso sete aparece unha comparación "coma ti…" con dous termos ti/nós coa esperanza de perde-lo medo como fixo mestre Mateo.

A SEGUNDA ESTROFA, comeza cunha referencia ó camiño de Santiago que tamén pode ter relación coa volta dos emigrantes a Galicia. Destaca o uso de verbos que reforza a idea movemento das viaxes da emigración.

Nos versos 19 e 20, aparece a repetición de "testa" que intensifica a unión do home e a pedra, é dicir entre o home e a súa terra.

A partir do verso 22 aparecen as comiñas que introducen un diálogo entre nós que represente os galegos e o ti de Mestre Mateo, que fai referencia á morriña que temos os galegos cando emigramos.

A TERCEIRA ESTROFA continúa con ese diálogo pero nun presente que vén introducido polo adverbio "agora" onde a soas, fronte a catedral que representa a Galicia, o poeta afirma que os emigrantes volven aínda que sexa para morrer.

O poema representa a terrible realidade de Galicia que ten que emigrar.

E esa emigración aparece reflectida en varios paralelismos:

Nós, os galegos – ti, Mestre Mateo

O artista Mateo – o artista Luis Seoane.

Santiago- Galicia.

Todo isto mestúrase no poema formando unha oración que remata nun "amén" ante a fachada da catedral para dar gracias por volver a Galicia "como outros fixeron antes".