A comparación pode ser de igualdade: Tan + adxectivo + como/coma + segundo elemento: Empregam( coma; obrigatoriamente, se o segundo elemento é un pronome: El é tan alto coma mm/eles...

Emprégase coma; obrigatoriamente, cando o segundo elemento é un verbo: Andou tan á présa como puido.

Emprégase como ou coma indistintamente cando o segundo elemento é calquera outro que non se>< verbo ou pronome: O neno é tan alto coma a nena, pero nestes casos opcionais recoméndase utilizar com<

A comparación de superioridade constrúese con máis + adxectivo + ca/que/do que + segundo eh mento.

Emprégase a conxunción comparativa ca obrigatoriamente ca ndo o segundo elemento é un pronom El é máis pobre ca ti.

Emprégase do que obrigatoriamente se o segundo elemento é un verbo: El é máis pobre do que pensabamos.

No resto dos casos pódese empregar que pero recoméndase utilizar ca: El comía máis ca un lobo.

Nestas construccións, con frecuencia, a conxunción comparativa ca concorre na frase cos artigos dete minados, o que dá lugar ás seguintes contraccións:

Debemos ter coidado de que non haxa xa unha contracción do artigo coa preposición a; pois, daquE la, a contracción coa comparativa ca non é posible: Gústame máis pasear á noite ca á (a + a) mana.

Na comparación de inferioridade, a calidade atribuida polo adxectivo é inferior no primeiro elemer to; constrúese con: menos + adxectivo + ca/que/do que + segundo elemento. Igual ca noutros casos, utilíz¿ se ca obrigatoriamente cando vai seguida de preposición: Parece menos serio ca ti: do que, cando o qu segue é un verbo: Estudiaba menos do que dicia; e que, nos outros casos, que non son verbos nin pron~ mes, aínda que tamén se recomenda ca: Era menos famoso que a súa muller/Era menos famoso cá súa mulle