1.-Expón brevemente o seguinte tema: Manuel Curros Enríquez e as actitudes da súa poesía.

2.- Comentario de texto:

a.- Analiza, partindo da estructura, o contido do poema.

b.- O tema

c.- Sitúa o poema no núcleo temático ó que pertenza, e xustifícao.

Do mar pola orela

mireina pasar,

na frente unha estrela

no bico un cantar.

E vina tan soa

na noite sen fin

¡ que inda recei pola pobre da tola,

eu, que non teño quén rece por min!

A musa dos pobos

que vin pasar eu,

comesta dos lobos,

comesta se veu...

Os ósos son dela

que vades gardar.

¡ Ai dos que levan na frente unha estrela!

¡ Ai dos que levan no bico un cantar!

.

1.- Eduardo Pondal Abente: a poesía cívica. (2 ptos)

2 - Antonoio Noriega Varela: características da súa obra poética. (2ptos)

3.- Comentario de texto: (6 ptos)

a.- Analiza, partindo da estructura, o contido do poema.

b.- O tema

c.- Sitúa o poema no núcleo temático ó que pertenza, e xustifícao.

Velaí vén, velaí vén avantando

cómaros e corgas e vales e cerros.

¡ Vinde vela, mociños e mozas!

¡ Saudádea, rapaces e vellos!

Por onde ela pasa

fecunda os terreos,

espértanse os homes,

florecen os eidos.

Velaí vén, velaí vén tan houpada,

tan milagrosiña, con paso tan meigo,

que parece unha Nosa Señora,

unha Nosa Señora de ferro.

Tras dela non veñen

abades nin cregos;

mais vén a fartura

¡e a luz! ¡e o progreso!

Catedral, demagogo de pedra,

dun pobo fanático erguida no medio,

repenica esas chocas campanas

en sinal de alegría e contetento.

Asocia esas voces

ao son dos pandeiros,

¡ ás santas sorrisas

de terras e ceos1

E ti, río dos grandes destinos,

que os himnos ensaias dos triunfos ibéricos,

requeimadas as fauces de sede,

vén o monstruo a beber no teu seo.

Bon samaritano,

dálle auga ao sedento;

que a máquina é o Cristo

dos tempos modernos.

1.- O gupo Nós.

2.- Temas recorrentetes da narrativa de Otero Pedrayo.

3.- Castelao: Obra narrativa.

4.- Encadra este poema na dirección poética das vangardas galegas a que pertenza:

O CARTAFOL DO VENTO

O VENTO perdeu as follas

do seu cartafol

- esas que os chuvascos mecanógrafos

teclean no manual dos mastros.

As gaivotas non teñen quitasol

pero fan raudos equilibrios

polo aramio transparente

de todas as ortodrómicas do ceo

O pailabote sen velas

- serán esas que o vento

levou no seu catafol ?

tamén fai equilibrios no ronsel

Coa boca aberta

- cáelle a baba -

está mirándonos o babión do Sol.